Mission to mars II (การสร้างถิ่นฐานใหม่) ดาวอังคาร

:: โดย MIB = ตูน ::

เมื่อมนุษย์รุ่นแรกถึงดาวอังคารแล้ว ยานที่นำกลับจะมีเชื้อเพลิงเต็มเปี่ยม การออกเดินทางนี้ ต่างจากนักสำรวจในอดีต มากครับ พวกเขา ไม่สามารถติดต่อกับคนอื่น ๆ ได้นอกจากบนเรือ ไม่เห็นจุดหมาย มองเห็นแต่ท้องทะเล เท่านั้น

แต่การติดต่อระหว่างนักบินกับคนบนโลกนั้นจะคลาดเคลื่อนอยู่บ้าง ถ้าเกิดปัญหาก็จะทำให้เสียงเวลาในการที่คนศูนย์จะสามารถแก้ปัญหาได้ทัน การท่องอวกาศนั้น ยังต้องพึ่งพา นักวิศวกรที่ศูนย์บังคับการ คอมพิวเตอร์ที่มีประสิทธิภาพ ที่นักบินจำเป็นต้องใช้ พวกเขาสามารถที่จะจำลองสถานการณ์เมื่อเวลาจอดลงดาวดวงใหม่ ได้ครับ ส่วนประกอบของคอมพิวเตอร์จะเล็กลง แต่มีประสิทธิภาพมากขึ้น คอมพิวเตอร์ที่จะใช้ไปดาวอังคาร อาจมีขนาดเล็กแค่ ปลายนิ้วเลยทีเดียวครับ มันไม่สามารถทำงานแทนนักบินได้ แต่ช่วยในการตัดสินใจ ระบบประมวลผลบนยาน ทำให้นักบิน ไม่จำเป็นต้องพึงพาฝ่ายที่ในศูนย์ครับ และในด้านข้อมูลเกี่ยวกับการซ่อมแซมระบบ ตารางงาน และตำแหน่งต่าง ๆ จะทำให้แม่นยำมากขึ้นครับ

ช้างหุ่นยนต์ มันมีขาจะใช้ในสภาพที่ล้อเข้าไปไม่ได้ แต่ตอนนี้ มันยังไม่สอดคล้องกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ และมีข้อต่อมาก จึงเสี่ยงต่อการหักพัง ทำให้หุ่นที่มีล้อก็ยังมีประสิทธิภาพมากกว่า
นัก บินใช้ยานที่ติดล้อ มันต้องทนทานแข็งแกร่ง และมีระบบช่วยชีวิต ด้านหน้ามีแขนกลใช้หยิบจับ นอกจากนั้น นาซาจะใช้ หุ่นยนต์ ในการสำรวจ แทน และสามารถบังคับในระยะไกลได้ครับ หุ่นยนต์จะบันทึกข้อมูลที่สำคัญ การบันทึกภาพ แต่บทบาทของหุ่นยนต์ก็ไม่สามารถแทนมนุษย์ได้ครับ หุ่นยนต์จะติดตามนักสำรวจ เช่นเดียวกับสุนัขล่าเนื้อ ช่วยเก็บตัวอย่างตามทาง และตรวจวิเคราะห์อีกด้วย

โลกใหม่ที่ดาวอังคาร จะเริ่มจากสิ่งนี้ สถานที่อยู่ของดาวอังคาร ภารกิจนี้ ต้องมีพนักงานก่อสร้างด้วยฐานต้นแบบ การสร้างฐานที่อยู่แบบถาวรบนดาวอังคาร การนำก๊าซที่อยู่บนชั้นบรรยากาศ มาผลิตเป็นเชื้อเพลิงและออกซิเจน วิธีปลูกพืชผล ที่สกัดจากน้ำใต้พื้นผิวดวงอังคาร และวางผังที่อยู่อาศัยบนดาวอังคาร

การเพาะปลูก
ช่วงแรกเรายังไม่มีซุปเปอร์มาเกต ดังนั้น นักบุกเบิกจะต้องทำอย่างมนุษย์ในอดีต นั่นก็คือ การเพาะปลูก นายจิล เพตแฮม ได้ทำการทดลองที่ดิน แบบเดียวกับดินบนดาวอังคาร ซึ่งข้าวสาลี มันฝรั่ง และหัวฝักกาด เติบโตได้ และพืชยังมีประโยชน์อื่นได้ นอกจากเป็นอาหาร พืชนี้ จะมีประโยชน์ในทางจิตวิทยาอีกด้วย เพราะสีเขียวช่วยสร้างความสดชื่น ให้กับชีวิตของนักบิน นอกจากนี้ นาซายังปรับปรุงพันธุ์ให้เหมาะสมกับที่นั่น แต่การดูแลพืชผล ต้องใช้ระบบอัตโนมัติ อาจใช้หุ่นยนต์ดูแล แทน ครับ เนื่องจากนักบุกเบิกไม่มีเวลาที่จะดูแลส่วนนี้ได้ตลอดครับ เช่น การหวานเมล็ด รดน้ำ พรวนดินต่าง ๆ จะใช้หุ่นยนต์ เพื่อไม่ให้นักบุกเบิกเสียเวลาในการทำงานครับ

ขั้นแรกการเพาะปลูก บนดาวอังคารก็คือ การสร้างเรือนกระจก ภายในนั้น พืชบางอย่างจะปลูกบนดินดาวอังคารโดยตรง ส่วนที่เหลือจะปลูกด้วย ระบบไฮโดรโฟนิกส์ คือ ปลูกในน้ำที่มีแร่ธาตุ แสงแดดที่นี่เบาบางกว่าบนโลก แต่เรือนกระจกจะเก็บกักความร้อนเอาไว้ และกระตุ้นให้เกิดการสังเคราะห์แสง ด้วยการใช้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ที่เข้มข้นบนดาวอังคาร และพืชก็พร้อมที่เติบโต

การเพาะปลูกอย่าง หัวผักกาด และไร่อ้อย นั้น จะกินเนื้อที่มาก ก็เปลี่ยนมาใช้ผึ้ง การเลี้ยงผึ้ง เมื่อเพาะปลูกได้แล้ว ผึ้งจะเก็บน้ำหวานมาทำเป็นน้ำผึ้ง มันจะผสมเกสรดอกไม้ด้วย การเลี้ยงผึ้งนั้นไม่ยากแค่มี ดอกไม้กับที่อยู่ให้มัน

อีกเรื่องหนึ่งที่จำเป็นด้วยก็คือ น่าจะมีสัตว์เลี้ยงมาใช้งานด้วย การผลิตโปรตีนจากเนื้อสัตว์ที่ใช้ในอวกาศ เป็นสิ่งที่แพงมาก และวัตถุดิบก็มีจำกัด สัตว์เลี้ยงจะช่วยในการผลิตปุ๋ยคอก และแร่ธาตุต่าง ๆ เช่นการเลี้ยงแพะ แต่แรงดึงดูดบนดาวอังคารนั้น มันจะกระโดดข้ามรั้วได้ง่าย

ทางด้านการประมงหละ เราสามารถละลายน้ำแข็งบนดาวอังคาร และเติมบ่อเลี้ยงปลาด้วยออกซิเจน ที่พืชคายออกมา ส่วนอาหารปลาก็ใช้ของเสียจากในนิคม และพวกมันก็จะเปลี่ยนกลับมาเป็นโปรตีน

การผลิตอาหารเป็นกระบวนการ ที่สำคัญที่สุดในการตั้งถิ่นฐาน มีงานออกแบบหลายชิ้น ครับ งานออกแบบของญี่ปุ่น เป็นโมดูลหลายอันรวมกลุ่มกัน และปลูกพืชอยู่ตรงกลาง มันเหมือนกับสวนสาธารณะ ซึ่งมีพืชสีเขียวมากพอที่จะผลิตออกซิเจน ป้อนคน 250 คน ดาวอังคารจะมีที่แบบนี้ในอีก 50 ปี รอบฐานที่อยู่ก็คือ เรือนกระจก ซึ่งใช้หุ่นดูแล

การนำวัสดุภายนอกเป็นช่วงต้นเท่านั้น การสร้างวัสดุใช้เอง โดยใช้ในพื้นที่ การวิจัยเพื่อสร้างวัสดุในการก่อสร้าง วิศวกรได้ทดสอบดิน ที่เหมือนกับดินบนดาวอังคาร โดยแปรรูปมันให้เป็นคอนกรีต มันได้ผล หินนั้น ผสมกับน้ำ แล้วจะแข็งตัว จึงไม่จะเป็นที่จะส่งซีเมนต์ไปจากโลก อันที่จริงวัสดุในการก่อสร้างพื้นฐานมีอยู่ที่นั้นแล้วครับ ซุ้มโค้งและโดม มีใช้กันมานาน และแข็งแรง อีกด้วย

การอยู่อาศัยบนดาวอังคาร


อาศัยในถ้ำ

ดาวอังคารมีถ้ำมากมาย เพราะครั้งหนึ่งนั้นเคยมีภูเขาไฟประทุที่นี่ ซึ่งย่อมทำให้มีถ้ำ ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เคยมีลาวาไหลนองพื้นผิวดาวอังคาร เมื่อหินละลายประทุขึ้นไปจากใจกลางดาวเคราะห์ มันไหลเหมือนกับของเหลว ขณะที่ไหลไป อากาศเย็นก็ทำให้ผิวหน้าของธารลาวา แข็งตัว และภายในที่ยังร้อนอยู่ก็ยังคงไหลไปเรื่อย ๆ จนหมด เหลือไว้แต่โพรงหิน ภูเขาไฟขนาดใหญ่บนดาวอังคาร น่าจะมีโพรงลาวานับร้อยไมล์ ซึ่งใช้เป็นที่อยู่ปลอดภัยจากรังสีได้ มีชั้นหิน หนาประมาณ 15 เมตร กั้นรังสี ภายนอก และนำเอาแสงสว่างมาไว้ในถ้ำ บนเพดานน้ำจะมีรูหลายแห่ง เพื่อให้แสงสว่างลอดลม เราจะทำโดมครอบช่องเหล่านี้ และให้แสงสว่างส่องลงมาทางช่อง เพื่อให้ผู้อาศัยมีแสงสว่างใช้เพียงพอ

การอยู่ในถ้ำไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับมนุษย์ก่อนประวัติ โพรงหินลาวาที่หมู่เกาะคานาเรีย มีร่องรอยอาศัยของมนุษย์ ในการค้นหาถ้ำเราอาจพบน้ำด้วย บนดาวดวงนี้โพรงหินลาวาหลายแห่ง อาจจะเป็นแหล่งเก็บกักน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งน้ำจะไหลเข้าไปในถ้ำ และขังอยู่ในถ้ำอย่างนั้นครับ อาจไม่ใช่น้ำ แต่เป็นน้ำแข็ง ด้วย ในเม็กซิโก มีหยาดน้ำแข็งจากในถ้ำ อาจเป็นเช่นเดียวกันกับดาวอังคาร

น้ำจืด-แร่ธาตุ
น้ำจืดสิ่งล้ำค่าบนดาวอังคาร อาจมีการทำเหมืองน้ำแข็ง นอกจากเหมืองน้ำแข็ง การทำเหมืองจะเป็นอุตสาหกรรมที่สำคัญสำหรับดาวอังคาร วัสดุก่อสร้างมีอยู่ดาษดื่น มีเหล็กที่ทำให้ดาวเป็นสีแดง อาจมีตะกอนของแร่ยูเรเนียม แร่เงิน หรือแม้กระทั่ง ทองคำ ดาวอังคารมีเหล็กมากมาย จึงน่าจะคุ้มค่าที่จะขุดเจาะนำมาใช้ครับ และถลุงให้เป็นเหล็กกล้า บางคนกล่าวว่า พื้นฐานทางเศรษฐกิจบนดาวอังคาร น่าจะเป็นการส่งโลหะและแร่เหล็กต่าง ๆ มายังบนโลกแทน ที่โลกจะส่งไปครับ

ด้านพลังงาน
อุตสาหกรรม ต้องอาศัยพลังงานเช่น พลังงานนิวเคลียร์ แต่ดาวอังคารมีลมแรง ความเร็วของลม บางครั้ง อาจถึงครึ่งของความเร็วเสียง เราสามารถนำกังหันลม มาใช้มากเท่าไหร่ก็ได้ แต่ความกดอากาศที่นี่ต่ำกว่าบนโลกมาก นั่นคือความแรงของลมอาจยังไม่เต็มที่นัก แต่ก็แรงพอที่จะผลิตพลังงานได้ครับ แม้แสงอาทิตย์จะมีเพียงครึ่งเดียวกับบนโลก แต่ก็พอที่จะกระตุ้นให้แผงสุริยะผลิตกระแสไฟฟ้าได้ และที่นี่มีเมฆน้อยมาก มีแดด ส่องสว่างทุกวัน ทำให้การติดตั้งแผง จึงใช้พื้นที่กว้างมาก

ในแง่การก่อสร้างดาวดวงนี้ มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย ทั้งผนัง พื้น หาทำเล หรือหุบผาที่เหมาะ ๆ สักแห่ง คล้ายกับแกรนแคนยอน แล้วทำหลังคาคลุมเอาไว้ สูบอากาศเข้าไป เราก็จะสร้างเมืองขึ้นมาได้ เราจะละลายหิมะ สร้างแม่น้ำบนดาวอังคาร

ไบออสเสฟียร์ 2 สร้าง ขึ้นที่รัฐอริโซนา มันเป็นโลกสมบูรณ์ในตัวเอง ซึ่งปิดกั้นจากโลกภายนอก ภายในมีที่อยู่อาศัย ทีพืชและสัตว์ต่าง ๆ อาศัยอยู่รวมกัน ถึง 3,800 ชนิด คนที่อยู่อาศัยในนี้ จะเพาะปลูกกันเอง และนำกลับมาใช้ใหม่แม้แต่อากาศ สิ่งเหล่านี้ เป็นระบบนิเวศ ที่มีระบบหมุนเวียนอากาศน้ำ และขยะ ซึ่งเป็นปัจจัยที่ต้องอาศัยอยู่บนดาวอังคารครับ ซึ่งต้องดำรงชีวิต อาศัยต้นไม้และดิน การปรับตัวของมนุษย์ ต่อการสิ่งแวดล้อม ของเราเอง
ระบบ ต่าง ๆ ออกแบบอย่างชาญฉลาด โดยเฉพาะระบบหมุนเวียนน้ำ มีน้ำไหลเวียนเป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยงทั่วนิคม ผ่านท่อและแผ่นกรองเป็นสายฝนและต้นไม้ และเป็นน้ำดื่มสำหรับสัตว์ต่าง ๆ มันบ่งบอกว่าเป็นไปได้ที่จะมีชีวิตเช่นนี้ แต่ต้องมีการจัดการที่รอบคอบ ถ้ามีอะไรผิดพลาด เช่นมีเชื้อโรคอยู่ในระบบออกซิเจน ย่อมส่งผลต่อการหายใจในทันที

มนุษย์ดาวอังคารจะสร้างนิคมเหล่านี้ พวกเขาจะคุ้ยกับมัน ผูกพันกับมัน เมื่อมองไปในอนาคต ที่นี่จะไม่เป็นถิ่นที่ถาวรของมนุษย์เท่านั้น จะมีพืช ต้นไม้ ป่าใหญ่ ขยายออกไปเรื่อย ๆ ปกคลุมเขา โอลิมปัส (ภูเขาหนึ่งบนดาวอังคาร) จนมีวัฒจักรชีวิตครับ

ดาวอังคารอีก 100 ปีจากนี้ มนุษย์จากโลก จะพลิกดินแดนแห่งนี้ การใช้กระจกเงา ก๊าซเรือนกระจก จะทำให้ดาวดวงนี้อุ่นขึ้น ทุกหนแห่งจะมีแต่การทำงาน อุณหภูมิบริเวณขั้วโลก เดิมจะอยู่ใต้จุดเยือกแข็ง จะขยับสูงขึ้นมาเล็กน้อย ดาวอังคารเริ่มละลาย น้ำไหลลงมาจากขั้วโลก ไหลไปทั่วดินแดน จากรินธาร จะกลายเป็นคลื่นยักษ์ ขุดเซาะเกิดทางน้ำและหุบเหว น้ำจำนวนมากจะระเหยในกระบวนการนี้ เพิ่มมวลให้แก่ชั้นบรรยากาศ เพิ่มความกดอากาศให้สูงพอ ๆ กับโลก และแล้ววันหนึ่ง ผุ้คนในอนาคต จะใช้ชีวิตกลางแจ้งได้ โดยไม่ต้องพึ่งชุดอวกาศ และพวกเขาจะทำงานได้โดยอิสระ แต่ไม่ได้หายใจโดยอิสระ เขาต้องพึ่งพาหน้ากากออกซิเจน แต่ชีวิตบนนั้นกำลังจะดีมากขึ้นเรื่อย ๆ

การสร้างระบบออกซิเจน
เมื่อที่นั่นมีน้ำความกดอากาศ มนุษย์ก็ไม่ต้องพึ่งพาโลก แต่สิ่งที่ยังขาดอยู่ก็คือ อากาศสำหรับหายใจ การปรับเปลี่ยนสภาพบนดาวอังคาร คือ การเปลี่ยนบรรยากาศที่เป็นคาร์บอนไดออกไซด์ ให้เป็นออกซิเจนครับ วิธีการที่ดีที่สุดคือ ใช้หลักทางชีววิทยา เช่นใช้ แบคทีเรียและพืชที่ทำการสังเคราะห์ แสงด้วยตัวเอง มันจะดึงคาร์บอนไดออกไซด์มาเปลี่ยนเป็นออกซิเจน พืชสีเขียวคือโรงงานผลิตอาหาร มันนำพลังงานจากแสงแดด มาเปลี่ยนเป็นพลังงานทางเคมี คือ คาร์โบไฮเดรด ใบไม้ ทุกใบ คือ เตาปฏิกรณ์ ซึ่งกรองแสงอาทิตย์ เรียกว่า คลอโรฟิล และรวมแสงเข้ากับโมเลกุลของคาร์บอนไดออกไซด์ และน้ำ กระบวนการน้ำจะจัดเรียงอะตอม มันจะคายออกซิเจนออกมา สิ่งเหล่านี้ เกิดบนโลก และจะเกิดบนดาวอังคารครับ

ต้นไม้กลายเป็นผู้ผลิตอาหาร เริ่มแรกดาวอังคารยังคงเย็น จึงต้องเริ่มต้นด้วยสิ่งที่แพร่พันธุ์ได้ดี และสามารถหาได้ทั่วไป ชีวิตเล็ก ๆ ที่ทำให้ต้นไม้อาศัยอยู่ไม่ได้ อย่างบนยอดเขาสูงที่มีเพียงน้ำแข็ง แบคทีเรีย ที่อยู่ในชั้นน้ำแข็งบนภูเขาสูง มันสามารถดึงคาร์บอนไดออกไซด์ จากชั้นบรรยากาศ และเปลี่ยนเป็นออกซิเจน มันเหมาะสำหรับที่จะปรับสภาพขั้นต้นของดาวอังคาร และทำให้เห็นผลก็จำเป็นต้องใช้สิ่งมีชีวิต ที่มีขนาดใหญ่กว่าแบคทีเรีย ก็คือ มอสและไลเคน ดังนั้น การวิวัฒนาการบนดาวอังคาร ต้องเร่งรัดกว่าบนโลก การใช้มอสและไลเคน ในช่วงแรก ๆ และเมื่ออากาศอุ่นพอ ก็เป็นโอกาสสำหรับ พืชใหญ่ ๆ ซึ่งเติบโตตามเชิงเขาที่ใหญ่กว่า หลังจากที่เวลาผ่านไป น้ำที่เป็นของเหลวมากขึ้น และอุณหภุมิสูงขึ้นมาก ๆ เราก็จะสามารถนำพืชชั้นสูงมาปลูกได้ครับ คนก็จะสามารถออกกลางแจ้ง โดยไม่ต้องรับพิษจากคาร์บอนไดออกไซด์ หรือเป็นมะเร็งผิวหนัง และจะกลายเป็นโลกที่น่าอยู่ของคนและสัตว์

แกรนแคนยอน เป็นพื้นที่แห้งแล้งและได้ความชื้นจากละออง น้ำในอากาศ ผาหิน จึงมีสีเขียว ชีวิตบนโลกใหม่คงคล้ายแบบนี้ จากนั้นก็จะมีต้นไม้ แต่แน่นอนความเชียวขจีนี้ ยังไม่เริ่มในชีวิตของเรา บนโลกใช้เวลา 2-3 ล้านปี กว่าพืชจะสร้างออกซิเจนให้เรา หายใจ บนดาวอังคารจะเร็วกว่านั้น แต่ก็คงนานมาก อาจจะถึง แสนปี เพื่อให้ระบบทั่วดวงดาวผลิต ออกซิเจนได้เพียงพอ ให้เราเดินไปเดินมาโดยไม่ต้องใช้ชุดป้องกัน มันจะเปลี่ยนไปจากดาวแดงแห้งแล้ว จะมาเป็นดาวเคราะห์สีเขียวที่มีชีวิต วิทยาศาสตร์จะนำดาวอังคารมาเป็นโลกใหม่ ก้าวต่อไปของอารยธรรมของมนุษย์ และเมื่อมีน้ำหลากมาขึ้น ก็จะกลายเป็นดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ดาวฝาแฝดของโลก

ไม่ต้องถามถึงความเป็นไปได้ของ ภารกิจดาวอังคาร มันเป็นไปได้ยิ่งกว่า ภารกิจดวงจันทร์ซะอีก มนุษย์ทุกยุคทุกสมัยมีวิญญาณแห่งการสำรวจ สิ่งที่มันหยุดเราเอาไว้คือวิทยาการ ครับ หากมีมหาสมุทรขวางกั้น เราจะสร้างเรือ มีอวกาศขวางกั้นเราก็สร้างยานอวกาศ แล้วเราจะไปดาวอังคาร

สงวนลิขสิทธิ์โดย © Mythland.org All Right Reserved.
ติดประกาศ: 2006-09-15